Meissdarri - Í Minni Mínu lyrics

[Vers 1] Ég man þegar missir varð mér raunverulegur en Hafði haft lítið vit á hvað dauðinn hann getur gert Ég var á mínum fyrstu árum á skólabekk Saklaus drengur og gleðin inní mér var óskapleg Hafði ekki lesið Laxness og föðurmissir var fjarri mér Sá einn pjakk rífast við stelpu, fóstrurnar sögðu honum haga sér Og ég veit ekki hvort að hjartað hennar sló Þegar hann sagði að það væri gott á hana að pabbi hennar dó ... Ég man hvernig hún grét Ég stóð skammt undan en ég faldi mig samt vel Ef það hefði verið ég í hennar líkama og sporum Hefði ég tekið lífið mitt á morgun eða reynt að flýja frá þessum orðum Því stingurinn í maganum er ég heyrði þau Var á við sjö rýtinga á önglinum á veiðistöng Og veiðimaðurinn rykkti, mér fannst hún ekki eiga þetta skilið Starði á hana þar til ég var sá seinasti þar inni Stuttu síðar flutti hún burt Og ég fékk aldrei svör við spurningunum sem ég vildi að ég hefði spurt En ekki leið á löngu þar til ég mætti henni á ný Og heyrði henni lýst sem dræsu eða eitthvað slíkt Ég reiddist, því enginn gat séð hana eins og ég sá hana Þeir sögðu hana ódýra, sífellt slefandi upp í strákana Og raun bar kannski vitni, því hún lagði fyrir mig gestaþraut Og sýndi mér brjóstin sín en ég starði bara í gegnum þau Og sá hjartað sem hökti og reyndi að slá þarna um árið ... Hún hafði greinilega sett plástur á sárið [Chorus] Þú dvelur í minni, mínu Alla daga þar munt þú flögra frjáls Máttinn ég finn í, fingrum Hann hefur leitt þig Beint að minni sál [Vers 2] Ég man þegar ég lærði hve hverfult lífið er Skelfilegt finnst mér, því ég þekki slíkt svo vel Ég man að tréin réttu úr sér eftir órólega nótt Og yfir hverri frumeind var svo óþarflega hljótt Ég man eftir fylgisveinum harmsins Þegar ég kvaddi kærleikann sem fylgdi einum manni Hann var ávallt sneisafullur af einlægni Og bar með með sér heimsins bestu heilræði Fylgdist með hverri stund, þrátt fyrir þreytu undir augunum Því við vorum kumpánar og heilsuðumst á göngunum Hann heyrir þetta lag og hann hlær vonandi Því allir sem þekktu hann vita að hann er skælbrosandi ... og jafnvel dansandi af gleði Ég legg hjarta mitt að veði, að þrátt fyrir allt það sem að skeði þá honum líður vel og upplifir sig í miðju hreinnar orku sem snýst um fullkominn frið Hann var eltur af svarta hundinum, ég heyrði af honum hlaup' af stað En engu að síður kom ég bara engan veginn auga á hann Né að gráa skýið legi kringum hausinn hans Það hefur eitthvað lykkjast burt og leitt hann fram til lausnanna Þó að hver maður eigi rétt á leit sinni að hamingju þá glíma sumir við vegatálma en eiga enga jarðýtu Þegar ég lít á alla þekkingu ára minna Sé ég að ég get ekki dæmt ferðalag sálarinnar Og ég legg til að við stöndum í þeirri meiningu Að sama hvað, lifir hann í hjörtum okkar að eilífu