[Vers 1]
Hann er skondinn þessi alheimur, oft vondur er hann handleikur
þegna sína, elskan mín, já komdu og við varðveitum
það sem við áttum... eða ekki
Ekkert mál, ég set mína ást til þín í hlekki
En fjárinn hvað ég þrái að vera örmum þínum í
Það væri engu að síður rangt, ég þyrfti að hörfa burt frá því
Ég skrifa um þig en ég gref það bakvið myndlíkingar
Oftast er betra að bara fela mínar tilfinningar
Eitt sinn málaði hugur minn málverk
Af fegurstu sort, og þau blunduðu hjá mér
Nú er strigi þar sem augntóftir voru
Hann er hvítur, óskýr, auður og holur
Mér líður eins og... mitt besta ár
Sé fyrir bý en skortir gestagang
Ég held að ástin sem brann í mér það ár
Spretti ei aftur, ég varð alltof varkár
Hún var tær eins og lind í fjallshlíð
Og dýrmæt eins og knippi af safír
Um nóttina ég geymi hana í lófanum
Undir krepptum hnefa og reyn' að vera gómaður
... ég held að ég sé óður
Ég vakna og velti vöngum um hvort að þú sért óhullt
Ég held að ég sé varla þess verður
Að vera elskaður eða að hafa hjarta á herðum
Það er ekkert sem ég óttast meira en það...
Að allt hverfi jafn fljótt og eitt stutt lag
Og mitt hefur sungið sitt síðasta
En hvers á ég að gjalda meðan hungrið er hvívetna?
Og hvernig get ég lifað á meðan holrúmið ítrekar
Að þú ert líklega mín uppáhaldslífvera
Þú gafst mér sjónauka og nýja sýn
Í dag hún virðist hverfandi
Þú skiptir máli, þú ert VIP
Sú eina sem ég elskaði
[Vers 2]
Mynd af þér í hausnum, ég held ég sjái varla út
þar sem þú ert klædd því sem ég hjálpaði þér úr
Með blóm í hári og bros sem að bræðir mig
Og tak á mínu hjarta sem er svolítið hræðandi
Þú varst mér allt, ég er ánægður með það
En of gott til að vera satt er oftast nákvæmlega það
því allt er gott í gríni, en þó að fortíð svíði
Eru ár og aldir síðan ég var með skrokk úr postulíni
Er ég flutti minn ófullkomna kveðskap
Varst þú þar og lést lófa okkar snertast
Þú myndir brosa svo yndislega skært
ég vildi að þú værir ókunnug, ég vildi að þú værir næst
... eða strokaðu þetta síðasta út því
ég og þú erum á síðasta snúning
Þú munt sjá að þú hefur misst af mér
þykir betra autt rúm en skipað þér
Ég skreið til þín, nú reyni ég að standa upp
Með eða án þín mun ég geyma þig í hjartanu
því enginn getur látið mér líða eins og þú
Ég verð að ljúka þínum kafla, verð að hnýta þennan hnút
En ég vona að það sé gleði og love hjá þér
því það er akkúrat það sem að sönn ást er
Hún spurði hvort ég hefði skrifað um sig
Hún spurði hvort ég hefði skrifað um sig
Ég sagði að þú gætir lagt allt undir
Að að vissan hátt, er þetta allt um... þig