De stratenmaker die weet niet meer hoe het stratenmaken moet Terwijl-ie vroeger altijd zei: ik ben de beste in wat ik doe Maar nu legt ie alle klinkers scheef en ligt de straat niet goed En de kinderen willen hinkelen, maar niet meer op zijn stoep Omdat ze ook niet hoeven struikelen over een jongemans verdriet Niet dat ze dat ze dat begrijpen, want een kind die snapt dat niet Behalve dan één jongetje, ook al leek hij nog maar klein Die snapte het precies, want die kende ook die pijn Want ook hij had een grote liefde met wie hij later trouwen zou Juf Johanna uit groep zeven, dat was alles wat hij wou
Maar die zei in ene keer zomaar "oh m'n stage zit erop" En terwijl ze dat zo zei ging er één ding door haar kop Want toen ze daar zo stond daar voor die jongen en z'n klas Toen besefte ze in ene keer dat de liefde over was Voor die kleine stratenmaker die zo gek was op z'n werk Dat-ie van alles wat er mis ging maar weinig had gemerkt En dan hoor je mensen zeggen "oh de humor ligt op straat" Maar nooit zullen ze zeggen waar het werkelijk om gaat Dat die humor maar een soort van poedelprijsje is Voor die kleine stratenmaker die nog steeds een meisje mist